• slider-02
  • slider-08
  • slider-04
  • slider-06
  • slider-03
  • slider-10
  • slider-11
  • slider-09
  • slider-05
  • slider-07
  • slider-01

Van Rothenburg naar Regensburg

.......Verder gingen we naar Ansbach, onze overnachting plaats waar we op tijd waren om nog een rondleiding mee te pikken door een van de grootste kastelen die ik ooit gezien heb, we bezochten 27 kamers maar er waren er meer als vijfhonderd! 

Ook de bijbehorende oranjerie, zo groot als het Vondelpark is zeer de moeite waard.
Het grootste gedeelte van dit complex wordt in beslag genomen door de Frankische deelregering.
Na het stadje verder te hebben bekeken stuurde de hotelhouder ons naar een Italiaans restaurantje om lekker te eten en om na te genieten van het mooie weer.

De volgende dvan r naar r 2ag stond een lange etappe van 65 km op het programma en het was behoorlijk warm met volop zon.
Vauit het hotel was het begin van de route moeilijk te vinden dus vroegen we de weg aan een ouder echtpaar.
Die kregen bijna slaande ruzie over de vraag of we na één of twee stoplichten af moesten slaan.
Een paar kilometer vals plat omhoog over een grindpad was best pittig maar door een wegomlegging te negeren wonnen we wat tijd.
In het middeleeuwse plaatsje Herrieden hebben we even staan kijken bij een bruidspaar dat net de kerk inging en natuurlijk wilden ze even met de step op de foto.
Via de Storchentor inderdaad met ooievaar en een middeleeuwse brug gingen we weer verder, dan weer links, dan weer rechts van de Altmühl.
Ik had zwaar ontbeten maar Mary kreeg om een uur of elf last van de hongerklop dus gingen we op zoek naar een restaurantje, na een uur vonden we er een in dit dunbevolkte gebied.
Ik ben nogal nieuwsgierig aangelegd wat eten betreft en toen ik een Frankenteller op de kaart zag staan bestelde ik die.
Toen de schotel op tafel werd gezet zag ik meteen al dat ik hoogstens een kwart op zou kunnen.
Een supersized bord met daarop alle vleeswaren die de streek te bieden heeft in ruime hoeveelheden met daarbij een berg brood waar ik nauwelijks overheen kon kijken. Gelukkig had de baas een hond die flink heeft meegeholpen om een bres in de hoeveelheid voedsel te slaan.

Het riviertje volgend kwamen we langs een stuwmeer met tal van recreatiemogelijkheden waar ook flink gebruik van werd gemaakt,
Diverse stadjes met middeleeuwse kenmerken gingen we door, het dal werd wijder en merkwaardig vlak wat te maken heeft met een meteoren inslag in de oudheid.
Een mooie plek om een zweefvliegveld aan te leggen had men gedacht en wij genoten van de salto’s en andere capriolen boven het fietspad.
Gelukkig kwam het eind in zicht, we zaten zonder drinken, waren verbrand en aan rust toe.van r naar r 3

De volgende dag reden we eerst naar Karlsgraben waar zich een cultuurmonument van Europese allure bevind.
Dertienhonderd jaar geleden hat Karel de Grote het plan om hier een kanaal te graven van de Donau naar de Rijn. Hij zette 6000 arbeiders aan het graven, en het werk leek goed te verlopen, alleen had Karel vergeten dat die mensen ook moesten eten en ergens slapen.
Dus na een paar weken was iedereen hem gesmeerd en bleef het werk onafgemaakt.
De resultaten van dit gegraaf zijn nog steeds duidelijk zichtbaar.

Voorbij de plaats Treuchtlingen wordt het dal opeens veel nauwer en steppen we vaker langs steile rotsen.
We komen bij het vestingstadje Pappenheim maar omdat we onze Pappenheimers wel kennen laten we het slot links liggen, te hoog en te steil.
Een stuk verderop bezoeken we wel een slot met folterkamer en natuurmuseum met veel opgezette dieren.
Met een genummerd knopjespaneel kan je de bijbehorende geluiden horen dus daar hebben we een half uurtje leuk mee gespeeld..
De hele dag dreigde er regen en de laatste 3 km werden we nog doornat in een stortbui.
Aangekomen in Eichstätt, de bisschopsstad vielen de vele indrukwekkende gebouwen op.
Na het eten gingen we wat wandelen en toen we orgelmuziek hoorden liepen we de kathedraal binnen.
Er waren wat toeristen en er zaten een stuk of zeven mensen in de banken die ons boos aankeken.
Dit bleek te komen omdat er een kerkdienst op het punt stond om te beginnen dus zorgden wij dat we voor het zingen de kerk uit waren.
Nu was er nog een grote kerk en toen we daar naar binnen gingen duurde het niet lang of de pastoor of wat het ook was stuurde ons weg omdat hij op het punt stond om met een gigantische sleutel de kerk af te sluiten.

Bij de volgende etappe liep het fietspad tussen de velden door waar een boer geploegd had en grote kluiten vette rivierklei op het pad had achtergelaten. Binnen twintig meter waren onze steps volledig vastgelopen door de klei tussen wiel en spatbord en zijn we een poos met takjes aan het klooien geweest om de boel weer een beetje gangbaar te krijgen. De natuur was hier erg mooi en ieder stadje had wel iets van de Romeinen.
Gelukkig houden we geen van beide van Romeinen dus we schoten lekker op.
In deze streek worden veel fossielen gevonden en ook de eerste archeopteryx, de oervogel die voor geleerden het bewijs vormt dat de vogels van de reptielen afstammen. We passeerden een vreemde witte rotsformatie genaamd “De twaalf apostelen”maar wij telden er minstens veertien.
De fietspaden bestaan hier vaak uit een soort steenslag en dat heeft heuvel op de neiging om weg te rollen onder je afzetbeen,
Als het nat wordt dan zak je er een stukje in weg dus af en toe was het best pittig.
In een stadje onderweg heeft men naar aanleiding van een legende een Chinezenbron gebouwd, een fontein in de vorm van een dikke chinees.
De hele bevolking doet mee aan de jaarlijkse Chinezen optocht.
S’avonds slapen we in Essing waar we binnen steppen over de langste houten brug van Europa.
Het kleine dorp ligt letterlijk tegen een steile rotswand geplakt en als we door de stadspoort naar binnen rijden rammelen we bijna van de step over de kasseien. We passeren de oudste witbierbrouwerij van Duitsland en natuurlijk ligt ons hotel zoals iedere dag weer naast de kerk maar ondanks het gebeier ieder kwartier sliepen we steeds goed. Hier ook aten we de lekkerste maaltijd van de hele vakantie, o.a. pannenkoekensoep en een perfect forelletje

S’nachts horen we de regen kletteren en ook bij het opstaan regent het pijpenstelen.
Op het journaal horen we dat er diverse straten en kelders zijn ondergelopen en volgens onze immer optimistische oosterburen zal het de hele dag zo door gaan. Maar we moeten verder en hoewel bij het ontbijt iemand vertelde dat je het laatste traject ook per trein kunt doen kiezen we uiteraard toch voor de step.

We zijn al snel geheel doorweekt maar de temperatuur is goed en de wind is in de rug.
Juist nu hebben we pech, de rem van Mary begeeft het en die heb je hier echt wel nodig.van r naar r 4
Een vriendelijke Duitser beweerd dat hij alles van remmen weet en “helpt ons” door het remblokje te verwijderen en het mij los in de hand te geven.
Na hem op subtiele wijze gezegd te hebben dat hij op moest donderen heb ik het blokje weer gemonteerd en met behulp van een tyrap en een prop papier was de rem weer bruikbaar.
De omgeving was vast heel mooi maar wij concentreerden ons op de soms vijftien centimeter diepe plassen waar we doorheen stepten. Toch hebben we onderweg nog een stad bezocht, de plaatselijke brouwerij daar bezat de grootste biergarten van Beieren.
Er was een leuk museum van geluidsdragers waarvan de ingang zich na enig zoeken in een kledingwinkel bleek te bevinden. We herkenden hier o.a. veel radio’s en cassettedecks uit onze jeugd. Ook namen we een kijkje bij de grootste bergkristal ter wereld die hier niet gevonden werd maar in Amerika, het ding weegt maarliefst 3000 kg.

De regen ging maar door en de temperatuur was tot 12 graden gezakt dus lieten we de verdere attracties links liggen.
Aangekomen in het hotel bleek onze bagage nog niet gebracht te zijn.
Onze steps plaatste ik in de parkeergarage in de hoop dat de bagageman ze zou vinden en mee nemen naar ons starthotel.
Even lekker bijkomen in de badkamer maar nog wel even de natte spullen aandoen om de bagage uit de lobby te halen.
Regensburg hebben we dus niet kunnen bekijken, jammer het was de meest interessante stad op de route.

De volgende ochtend stond de bus klaar om ons naar het startpunt te brengen en gelukkig stonden onze steps op de afgesproken locatie.
Ondanks wat tegenslag met het weer was het toch een geslaagde vakantie en gingen we tevreden naar huis.

 Arie & Mary Folkers

 

 

11 Steden Fiets5daagse per Elfstedenstep

....Bij ‘het startschot’ om 09:30 uur was het meteen volle kracht vooruit. Even snel door het informatieboekje bladeren had namelijk geleerd dat al vrij aan het begin van de route een pontje zat. En vaak mogen daar niet meer dan 20 mensen op, soms zelfs maar 12. Kom je als een van de eersten aan bij het veer, word je als een van de eersten overgezet. Kom je als een van de laatsten, dan moet je heel lang wachten… De eerste 7,5 km over zandpaden door de prachtige Alde Feanen ging ik dus zo hard als ik kon. Bij en op de pont kon ik immers rusten.
Na de oversteek rustig verder steppen, met de snel toenemende warmte moet je het niet te gek maken qua inspanning. En veel drinken, heel veel drinken, minimaal 0,5 liter/uur. Halverwege de rit naar Dokkum, bij Hurdegaryp, wegopbrekingen. Op een gegeven moment kon ik niet verder en was het zelf een omle

iding uitpuzzelen. Ik rijd met navigatie – de routes zijn ook als gpx beschikbaar – en dat maakt het net even makkelijker.
 
Dokkum is een bezienswaardige stad en aan de fontein werd hard gewerkt. Laatste kwartaal van dit jaar moet hij klaar zijn, meen ik. M’n Elfstedenkaart af laten stempelen en weer retour Eernewoude. Via een andere route uiteraard, landschappelijk ook mooi maar met heel veel slecht wegdek. Ongelijk liggende klinkertjes, die toch erg onprettig worden wanneer je al een veertig – vijftig kilometer op je step hebt gestaan…
Bij terugkomst in Eernewoude zo’n 75 km op m’n teller. Wel genoeg voor een zo warme dag als deze. Terugrijden naar m’n verblijf, lekker douchen en dan Sneek even in voor wat eten.
 

Dinsdag 17 juli 2018
 

Dag 2 3 fontein IJlst

Niet zo warm als maandag, gelukkig. Maar nog wel meer dan warm genoeg. Van Eernewoude naar Oudega SWF (Zuid West Friesland) dit keer. Ook nu weer pontjes, twee achter elkaar zelfs. De eerste al na een kilometer of zes, de tweede – een handpontje, dus zelf de kabel die het bootje trekt opdraaien – na per saldo een kilometer of vijftien. Tweemaal stretchen dus, en tweemaal als eerste (mee) over. Verder naar mooi Aldeboarn, met z’n opvallende bruggetjes. Dan met een slinger noordwaarts langs de Wijde Ee om vervolgens weer af te zakken naar het prachtige Akkrum. De hoogste tijd voor koffie!

Van Akkrum door naar Sneek voor het tweede van de elf stadsstempels. En voor de eerste fontein, die vrij kort voor de voor Sneek zo karakteristieke Waterpoort is geplaatst. Waarmee die fontein – een vrij levensecht ogende man met een ‘hoorn des overvloeds’ - moeilijk ‘een blikvanger voor een blikvanger’ kon worden. Een andere plaatsing had de Sneker fontein denkelijk meer recht gedaan.
 
Vanaf Sneek is het eigenlijk nog maar een klein stukje naar het eindpunt, een kilometer of twaalf, dertien. Met al heel snel een tweede stad, IJlst. Het laatste stuk naar IJlst gaat over een slingerend zandpad, waarmee je het stadje langs de beide molens binnenkomt en waarna je welhaast onvermijdelijk langs de IJlster fontein wordt geleid. Die fontein – het lijkt wel glas! - is prachtig, voor mij een van de mooiste.
Dat zandpad naar IJlst toe is daarentegen een ander verhaal; van zichzelf is het al wat listig maar nog veel erger nu het door de droogte deels mul is. Op een bepaald punt stuiter ik op/over een obstakel en weet me nog net met en op m’n stepje staande te houden. Meer geluk dan wijsheid en ja, ik moet toegeven, iets minder snel rijden was misschien verstandig geweest. Een collega-stepper was minder fortuinlijk en maakte op datzelfde punt een lelijke smak, zo hoorde ik de volgende dag. Gelukkig kon hij de tocht wel voortzetten.
 
Met het stadsstempel van IJlst op m’n kaart door naar Oudega, de laatste kilometers. Vol tegen de wind in, dus nog even hard werken. Met 63 km totaal rond ik deze etappe af en parkeer m’n stepje op de camping die als eindpunt fungeert. Keurig op slot natuurlijk want m’n step blijft daar overnachten. Daarna met de door Friesland Beweegt gecharterde touringcar terug naar Eernewoude en vervolgens met m’n auto retour Sneek.

Woensdag 18 juli 2018

Bijtijds arriveer ik vanuit Sneek in Eernewoude, want om 8 uur stipt vertrekt de touringcar die ons naar Oudega terugbrengt. Vandaag verder op step, en wel van Oudega naar Molkwerum, tussen Stavoren en Hindeloopen. Dit is een van de al langer bestaande en mij dus bekende etappes. De mooiste of in elk geval een van de mooiste wat mij betreft. Dat zit hem met name in het middenstuk, de rit door het bos richting IJsselmeer.
Maar eerst gaat het via Heeg en Hommerts naar Balk, wat een erg leuk plaatsje is en waar de route ons doorheen leidt. Van Balk gaat het naar Sloten, Frieslands kleinste stadje en dus voorzien van een fontein. Een meer dan aardige, vind ik, jammer dat hij een beetje op een achterafplein staat.

Een tijdlang heb ik een van de Belgische deelnemers achter me rijden, die mij breed uitmeet hoe trots hij er op is dat hij mij weet bij te houden op zijn fraaie carbontourfiets. En dat zonder elektrische ondersteuning, jawel! Waar de meeste deelnemers er wel een idee van hebben dat steppen duidelijk zwaarder is dan fietsen, en dat steppen op mijn stepje met kleine wieltjes nog weer meer vraagt dan rijden op een van de andere deelnemende steps met twee grote wielen, is dat kwartje bij deze meneer duidelijk niet gevallen. Op alle tegenwindstukken blijft hij achter mij rijden, en laat mij daar dus de wind vangen...
Ik laat het maar zo en weet hem op enig moment te lossen. Voor Sondel gelukkig, waar de route het ‘bos’ invoert en ik een aaneengesloten stuk van zo’n elf – twaalf kilometer continu onder de bomen rijd. En dat in Friesland! Deels over smalle slingerpaden, waarbij het niet fijn is om iemand dicht op je achterwiel te hebben wanneer je ergens moet afremmen.

Dit bosrijke stuk vind ik altijd heel mooi, maar het allermooist is wanneer je bij Mirnser Klif tussen de bomen vandaan komt en op een paar honderd meter het IJsselmeer voor je ziet. Achter je bossen, voor je water tot zover je kijken kunt. Spectaculair en telkens ervaar ik het weer als een beleving!
Bij het IJsselmeer aanlanden heeft ook een keerzijde, namelijk dat je de dijk opgaat waar de wind vrij spel heeft. Daarbij mag je ook nog klimmen, eerst tot aan Laaksum en vervolgens tegen de Rode Klif op, naar het monument voor de Slag bij Warns.Dag 3 2 fontein Stavoren
Het afdalen van die laatste hoogte is dan weer alleraardigst, zelfs op een Elfstedenstepje. Een niet heel steile maar wel lange afdaling, waar je geen enorm hoge snelheid bereikt maar wel heel ver doorrolt. Zodra je weer moet gaan afzetten heb je Stavoren in zicht en is het nog maar een paar kilometer.

De fontein van Stavoren is een enorme vis met wijd opengesperde bek. Ik weersta de verleiding om m’n stepje er in te zetten, schiet een paar plaatjes, scoor het stadsstempel op m’n Elfstedenkaart en rijd door naar het eindpunt, Molkwerum. Bakermat van de fameuze Molkwarder Koeke, die overigens tegenwoordig in Joure wordt gebakken. De vroegere bakkerij is wel een leuk museumpje, waar je koffie kunt drinken. Met daarbij uiteraard de beroemde koek...

Donderdag 19 juli 2018

Vandaag staat de etappe van Molkwerum naar Harlingen op het programma; met 55 kilometer de kortste rit van onze Elfstedentour. Molkwerum ligt ongeveer halverwege tussen Stavoren en Hindeloopen, de rit naar het laatstgenoemde stadje duurt dus maar even. De fontein is bijzonder maar zeker niet onaardig; de uit de kluiten gewassen houten elementen doen mij denken aan de geweistangen van een hert en dat appelleert aan het ‘hinde’ in Hindeloopen. De route die we nu rijden is me heel bekend. Van Hindeloopen gaat het naar Workum, waar het zoeken iDag 4 1 Hindelopens naar de fontein.  Die blijkt letterlijk ergens achteraf weggestopt, ‘de woeste Workumer leeuwen’ riepen nogal gemengde gevoelens op. Ik kan het me voorstellen, eerlijk gezegd, voor mij zijn de beelden die de fontein vormen van een hoog Playmobiel gehalte. Waarbij de fontein functioneert als een bedriegertje, wat maakt dat het geheel mij vooral aan een speelobject doet denken. Als zodanig vind ik hem dan wel weer geslaagd, en natuurlijk moet ik er even met m’n stepje tussendoor...

Van WorkDag 4 3 onderweg Nijhuzumum naar Bolsward is een prachtige route, onder meer langs de Aldgaaster Brekken. Frieslands mooiste fietspad, wat mij betreft. Via een prachtig strak geasfalteerde slingerdijk naar Tjerkwerd, en vandaar via een jaagpad Bolsward in. De Bolswarder fontein naast de kerk leek mij op een draak, maar blijkt een vleermuis voor te stellen; de vleugels had ik in elk geval goed gezien. De ontwerper, de Belgische kunstenaar Johan Creten, is er goed in geslaagd om er iets multifunctioneels van te maken. ‘Stand alone’ is het een kunstwerk dat naast de kerk niet misstaat en daaraan toevoegt, maar het blijkt voor kinderen ook uitnodigend en geschikt als klauter- en waterspeelobject.

De omgeving van Harlingen en daarmee de rit daar naartoe vind ik wat minder inspirerend. Hoewel bijvoorbeeld een plaatsje als Pingjum dan wel weer leuk is. De camping die het eindpunt van de etappe van vandaag is ligt net binnen de bebouwde kom van Harlingen. We zullen dan ook de volgende dag bij ons vertrek vanaf de camping meteen het stadsstempel van Harlingen op onze Elfsteden stempelkaart krijgen.

Vrijdag 20 juli 2018

Bij vertrek vanuit Harlingen voor de laatste etappe is het eerst zoeken naar de fontein, een potvis die in de Harlinger haven ligt. Dat we er massaal tot wel drie keer toe voorbijrijden zegt wel voldoende over hoe die niet opvalt. Het was laagwater en dus lag hij geheel boven water, wat ook niet bijdroeg aan de uitstraling. Het havengebied zelf was echter des te indrukwekkender, ook door z‘n mij verrassende uitgestrektheid.
Langs de zeedijk Harlingen uit, tot aan Sexbierum. Graanvelden van verschillende soort, fraaie bermen, vogels, loslopende schapen op de dijkweg waar je tussendoor moet steppen/fietsen, zonnetje erbij maar nog niet te heet, kortom best aangenaam.

Dag 5 1 wasemfontein Franeker


Van daaraf verder richting Franeker, met een prachtige nevelfontein naast de kerk. Stempel gescoord en weer door, naar Leeuwarden, de laatste van onze elf steden. Even voorbij Dronrijp beland je weer op een jaagpad, dat je in principe tot in Leeuwarden centrum brengt. In principe, want bij Ritsumazijl bleek de doorgaande route afgesloten en moest ik een omweg zoeken. Met hulp van m’n navigatie lukte het vrij makkelijk om weer op de oorspronkelijke route terug te komen en dus op de goede manier Leeuwarden in te komen. ‘Op de goede manier‘ omdat ik daarmee de door Friesland Beweegt geplaatste routepijltjes kon volgen om bij de Leeuwarder fontein - ook een mooie! - en vervolgens bij de stempelpost te komen. Dat wordt anders veel zoeken en vragen...

Dag 5 2 fontein Leeuwarden

Voorgaande jaren was dit het begin- en dus eindpunt van het Elfstedenrondje, maar nu komen er nog een pakweg vijftien kilometers bij om naar Eernewoude te rijden. Daar wacht het begeerde Elfstedenkruis, beloning voor alle inspanningen. Hoewel, eigenlijk is die medaille maar bijzaak en zijn de belevenissen en is de lol onderweg de beloning.

11 Steden Fiets5daagse per step?

Is dat nou een beetje te doen, zo‘n vijfdaagse fietstocht op de step? Moet je er erg getraind voor zijn? Ik heb in totaal 315 kilometer gereden in vijf dagen; gemiddeld dus 63 kilometer per dag met een maximum van 75 km. Wanneer je van de bus gebruik wilt maken, kun je van negen uur ‘s ochtends tot vijf uur ‘s middags over de dagafstand doen, in totaal acht uur dus. Rijd je 15 kilometer/uur, relaxed voor de meeste steppers, dan rijd je vijf uur over de 75 km die de langste afstand vormden. Daarmee houd je van de voor het rijden beschikbare acht uur er nog drie over om onderweg te pauzeren, hier of daar te kijken, wat te eten, een praatje te maken of wat dan ook. Kortom, heel ontspannen.
Kun je een afstand steppen van pakweg 60 km met een gemiddelde snelheid (exclusief pauzes) van 15 km/uur zonder dat je daarvan volledig afgepeigerd bent, dan kun je met gerust hart aan deze vijfdaagse meedoen. Wil je familie of vrienden meenemen, kunnen die natuurlijk ook gewoon op de fiets meerijden. Het is tenslotte een fietsvijfdaagse.  

Alfred Balast

Locaties

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina.

Bezoek onze pagina.

Bezoek onze pagina.

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Lees meer: Locaties

Informatie

De wissel

Begin met het gewicht op je standbeen naar je hak te verplaatsen,
door je tenen iets van het plankje te verschuiven naar de buitenkant. Plaats je andere voet met de tenen op de vrijgekomen ruimte. Haal je standbeen van de plank en schuif je andere voet nu helemaal op de plank.
 
Wissel regelmatig het afzetbeen af. Na 3 tot ca. 12 passen wisselen.De top van de wedstrijdrijders wisselt na 3 of 6 passen, in meer recreatieve tochten zie je een lager wisseltempo, 8 a 12 keer soms meer. Het been op de plank verbruikt de meeste energie, niet het been waar mee je afzet.
 Het wisselen zal voor een beginner even wennen zijn, maar na even oefenen wordt het een automatisme. Je voeten weten dan automatisch de plank te vinden. De gevordere rijder zal zo snel wisselen dat een leek bijna niet ziet dat er gewisseld wordt, wedstrijdrijders springen zelfs over.

De afzet

Belangrijk is relaxed af te zetten, niet te krampachtig. Maar let wel; écht ver doorzwaaien van het been naar achteren kan relaxed aanvoelen, maar moet niet overdreven worden.

Een korte afzet, dus een korte zwaai (met kniebuiging) naar voren en ritmische afzet is vaak het beste.

Plankhoogte

De plankhoogte beinvloedt je energieverlies. Hoe lager de plankhoogte hoe minder energie het steppen kost.

Het stuur

Wat vaak bij beginners gesignaleerd wordt is dat men krampachtig
aan de stuur hangt of trekt. Dit is niet goed. Het stuur ferm vasthouden oke, maar krampachtig dat kost te veel energie en is niet relaxed.

​Klimmen, afdalen ...

Bij het klimmen gebruikt men een korte zwaai, een hoog beenritme en zeker niet te ver naar achteren afzetten. Goede klimmers herken je aan hun rechte houding. Ze zitten niet diep voorovergebogen over het stuur maar kijken met een vrij rechte (relaxte) houding recht vooruit en zetten met een hoog tempo in korte pasjes af. Niet gaan trekken aan het stuur en ook niet diep afzetten, maar korte felle pasjes. Ook bij het klimmen wissel je sneller af van afzetbeen.
Het afdalen is een specialisme op zich. In wedstrijden zie je de rijders helemaal in zithouding naar beneden stormen. Dat ziet er indrukwekkend uit. Let wel een stepper daalt snel af, je gewicht zit lager dan bij een fietser! Je maakt dus veel snelheid.
Snel afdalen gaat als volgt: Je zet beide voeten op de plank, pak het stuur goed vast en eventueel (als je je zeker voelt op de step) breng je je gewicht naar voren op het voorwiel. In geen geval gehurkt gaan zitten.

foot1234 1 orig
 

25 redenen om te steppen

  1. Steppen is geschikt voor jong en oud.
  2. Is minder belastend voor enkels, knieën en heupen dan bij hardlopen.
  3. Bij steppen komen nauwelijks blessures voor.
  4. Je kunt veel grotere afstand afleggen dan bij wandelen. Dus echt genieten van de wijde omgeving.
  5. Ideale sport om op gewicht te blijven of af te vallen.
  6. Met steppen krijg je een uistekend uithoudingsvermogen en longconditie.
  7. Steppen is een "total body sport", want je gebruikt heel veel  spiergroepen.
  8. Steppen is een sociale sport, want je kunt onderweg gezellig met elkaar praten.
  9. Met steppen krijg je sterke been-, bil, rug- en buikspieren.
  10. Steppen kun je zelf zo inspannend maken als je wilt.
  11. Het calorieverbruik zit tussen fietsen en hardlopen.
  12. Geen grote kosten voor speciale sportkleding of -schoenen.
  13. Nauwelijks onderhoud en/of kosten aan de step
  14. Ook geschikt voor mensen met een hoger lichaamsgewicht.
  15. Steppen kan op vrijwel alle ondergrond.
  16. In alle seizoenen kan er gestept worden. Nat wegdek is geen probleem, zoals bij skaten/skeeleren.
  17. In vergelijking met de fiets kun je heel makkelijk op- en afstappen. En een step ook heeft remmen.
  18. Steppen is dus een veilige sport.
  19. Steppen is niet moeilijk te leren. Het heeft een zéér eenvoudige techniek.
  20. Goed voor de stress, want steppen is zeer ontspannend.
  21. Bovendien is het een goeie training voor incidentele sporten zoals skiën of langlaufen.
  22. Met steppen kun je heel goed aan je figuur werken.
  23. Een step kun je ook gebruiken is het dagelijks leven ( als vervoermiddel).
  24. Steppen is leuk, ludiek. sportief en trendsettend.
  25. Bewegen is gezond en met steppen doe je dat blessurevrij.

Disclaimer:

Het Team van www.toersteppen.nl is de uitgever van deze website.
Als uitgever besteedt www.toersteppen.nl de grootst mogelijke zorg aan de gegevens en informatie die op deze site te vinden zijn. Desondanks is het mogelijk dat er op de website onjuistheden en/of onvolkomenheden voorkomen. www.toersteppen.nl aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade als gevolg van deze onjuistheden en/of onvolkomenheden, noch voor problemen die worden veroorzaakt door het gebruiken of verspreiden daarvan. Evenmin aanvaarden wij aansprakelijkheid voor geleden verlies of gederfde inkomsten die voortkomt uit het gebruik of verspreiden van de informatie, dan wel voortkomt uit technische gebreken.

Bezoek aan de website, alsmede het gebruik en downloaden van gegevens en informatie geschiedt geheel op risico van de gebruiker. Informatie op websites waarnaar wordt verwezen of gelinkt, wordt slechts incidenteel door ons geanalyseerd. www.toersteppen.nl geeft geen garanties met betrekking tot de inhoud en betrouwbaarheid van deze sites, noch wordt aansprakelijkheid aanvaard voor direct of indirect geleden schade die hieruit voortkomt.