• slider-07
  • slider-01
  • slider-08
  • slider-11
  • slider-04
  • slider-10
  • slider-09
  • slider-05
  • slider-03
  • slider-02
  • slider-06

Een aantal jaren geleden was ik uitgever van het weekblad Donald Duck, het vrolijkste en best gelezen weekblad van Nederland. Zowel door jong als oud. Wie is niet opgegroeid met Donald Duck? Ik denk dat vrijwel iedereen in Nederland de stripverhalen van de meest bekende eend ter wereld kent.

In het verleden werd het lezen van stripverhalen gehekeld. Zou slecht zijn voor de kinderen. Nee, een écht boek, dat was pas echt goed voor de ontwikkeling van het kind. Een plaatje met een praatje was niet écht educatief, vonden de geleerden.

Maar zie hoe de wereld is veranderd. Beeld is de drager geworden van alle communicatie. Korte, snelle teksten, want anders haakt iedereen af.

Maar ondanks de enorme ontwikkeling van de toegankelijkheid van de informatie is er een bevolkingsgroep voor wie dit voordeel niet is weggelegd. De visueel gehandicapten. Wat mooi was het dan ook dat Donald Duck onlangs een editie heeft gemaakt in braille. Niet alleen de teksten, maar ook de vormen van de stripfiguren kon je voelen. Ik zag de visueel gehandicapte kinderen opfleuren. Heerlijk, eindelijk konden ze de Donald Duck met braille lezen en voelen hoe Donald Duck en andere stripfiguren “eruit zien”.

Onlangs ben ik zelf geopereerd aan één oog en heb ervaren dat  geen zicht  aan dat oog een behoorlijk invloed heeft op je dagelijks leven. Maar gelukkig hield ik één goed functionerend oog over en vordert het herstel van het geopereerde oog gestaag.

Gelukkig komen er voor visueel gehandicapten steeds meer innovaties die hun leven aangenamer maken. En ik was ook écht onder de indruk toen ik een keer bij een toertocht een tandemstep zag. Een echtpaar stepte er vrolijk op los, terwijl een van hen niet kon zien. Samen stepten ze voortvarend op deze unieke constructie van aluminium. Maar ook een geweldige samenwerking. Gelijktijdig afzetten. Min of meer gelijktijdig wisselen. Topprestatie!!!!! En daarvoor heb je beiden toch echt een goeie conditie nodig, anders is het te zwaar.

Of de dame die tijdens een toertocht van wel meer dan 40 km heeft gestept , terwijl ze slechts de beschikking had over één arm. Nou, probeer dat maar eens. En ook uiteraard wisselen. Nog zo’n enorme prestatie.

 Ook bij andere sporten is er veel meer aandacht voor gehandicapten. Wat te denken van de paralympische spelen. Wat een enorme prestaties worden daar neergezet door al die sporters.

Soms is het echter noodzakelijk om een handicap in te voeren om iedere sporter gelijke kansen te geven. Zo kunnen deelnemers van verschillend niveau tegen elkaar strijden met min of meer gelijke winstkansen. Kijk naar de golfsport, zeilsport, autoracen, paardwedrennen, schaken, etc. Door extra gewicht, omrekenmodules, grotere afstand of bijvoorbeeld een voorgift bij het schaken, kunnen toch deelnemers met ongelijke kansen tegen elkaar strijden.

In veel sporten is er een strakke normering ter voorkoming van ongelijke kansen, bijvoorbeeld in de wielersport. Geen onsje te licht van de racefiets is toegestaan. Hoe zit dat eigenlijk in de wedstrijd stepsport? Het gewicht van de step, de maat van de wielen, etc? Zou het materiaal van de wedstrijdsteppen gelijk aan elkaar zijn? Is er überhaupt een normering? Of moet er een handicapreglement  worden ingevoerd?

Gelukkig hoeven we ons als recreatieve steppers daarover niet druk te maken. Het gaat bij ons om het stepplezier en niet zozeer om de prestatie. Wel om de uitdaging, toch??!! En dat is mooi, met of zonder handicap. Dan kun je ook als (visueel) gehandicapte mooie prestaties neerzetten.

Sluit ook tijdens het steppen eens héél even je ogen, luister naar je omgeving, adem diep in en wellicht  “zie” dan de meest opvliegende eend ter wereld op de step.

Henk Roelofs, Stepclub Amersfoort

Mijn vader was timmerman, althans zo werd dat in de volksmond genoemd. Nee, hij was geen timmerman, maar meubelmaker. Dat maakte een groot verschil. Hij was trots op zijn vak en een échte vakman. Ooit in Zuid Limburg bij een meubelfabriek begonnen als gezel meubelmaker, later een volwaardig leermeester. In ons (kleine) huisje waren alle hoekjes en gaatjes benut met zelf gemaakte kastjes en meubeltjes. Het huisje was zeer klein en we leefden, studeerden, etc. er met 6 personen. Geen luxe, maar we waren gelukkig en tevreden. Beetje passen en meten was het wel.

Kijk en in dat meten was mijn vader een kei. Hij had een echt “timmermansoog”. Hij kon niet alleen goed meten, maar ook recht zagen, schaven,vijlen, boren, enzovoorts. Allemaal met het handje, want de elektronische hulpmiddelen stonden hem nog niet ter beschikking.

In  Amersfoort zijn waarschijnlijk nog veel huizen te vinden waar mijn vader meubeltjes heeft gemaakt. ’s Avonds bijklussen, want dat was wel nodig met 4 studerende kinderen.

“Meten is weten” zei mijn vader altijd. Met de duimstok in een smalle zak aan de zijkant van zijn overall. Hoe vaak zou ie die eruit hebben gehaald en er weer ingestoken? Duizenden keren!! En met zijn parool had ie gelijk. Dat was toen zo (zo’n 50 jaar geleden) en nog steeds!!!

Gelukkig is in de huidige tijd dit motto meer van toepassing dan ooit. Zelfs de zakkenvullers van de FIFA zijn overstag gegaan. Ja, de doellijntechnologie wordt geïntroduceerd en op het WK in Rusland gaat zelfs de videoscheidsrechter een belangrijke rol spelen. Hulde voor die bobo’s dat ze eindelijk het licht hebben gezien. In de hockeywereld en bij het shorttrack waren ze er lang achter. En ook de finishfoto bij vele sporten heeft alom zijn vruchten afgeworpen. Wellicht toch allemaal slimmer dan het voetbalvolk.

Maar het is ook hard nodig in deze tijd van technologische vooruitgang. Recent is er een mobiel röntgenapparaat geïntroduceerd om racefietsen door te lichten op mechanische fraude. Kost wat,    € 250.000,- , maar dan heb je ook wat. En de sport wordt hopelijk eerlijker. Zelfs een chip wordt er in de racefiets gedaan, omdat wielrenners onderweg nog weleens van fiets willen wisselen.

Het sterft in Nederland van de camera’s. Overal word je gevolgd. Maakt niet uit qua privacy, want vrijwel iedereen zet z’n hele hebben en houwen op Facebook. Hoezo privacy probleem?En dan slaat heel Nederland op hol vanwege de sleepwet. De helft voor en de helft tegen. Ik zou wel eens een kijkje willen nemen bij al de tegenstemmers in hun Facebook-gedrag. Ik vrees het ergste.

Maar als je niets meet, dan weet je ook niets. Daarom is het goed dat er op snelheid, rijden onder invloed en appen achter het stuur wordt gecontroleerd. Met drones de zaak in de gaten houden, lijkt me prima. En de cybercriminelen opsporen is bittere noodzaak, want er komt zeker een zwarte dag.  Het kan een willekeurige dag in de week zijn. Het is niet de vraag of die er komt, maar wanneer. En daarvan  zouden we weleens allemaal flink last kunnen gaan hebben.

“Big brother is watching you”. Hebben we een keus? Nee, waarschijnlijk is het bittere noodzaak. En zullen we in 2050 zeggen: “waar maakten we ons destijds toch druk over”.

In China gaan ze wel héél ver. Met gezichtsherkenning worden voetgangers die 5x door rood lopen aan de schandpaal genageld. Op een groot scherm wordt hun gezicht getoond inclusief BSN en huisadres. En, naar verluidt, kunnen ze uit het overheidssysteem geschrapt worden en kunnen dan nauwelijks meer aanspraak maken op welke voorziening dan ook. Dan ben je daar flink de klos. Uit een enquête blijkt echter dat de Chinezen er geen moeite mee hebben.

Ik meet ook graag. Probeer veel zaken te vatten in ratio’s. Iets kost veel!! Hoezo? Als je het deelt door het aantal gebruiksjaren, per dag, per uur, dan blijkt ’t eigenlijk héél goedkoop te zijn voor het genot dat je er dagelijks van hebt.

Ook met de step meet ik graag alles. Bandjes op de juiste spanning. De route, de (gemiddelde)snelheid, de tijd, de rit- en ODO-afstand, verbruikte calorieën, hoogteverschil, etc. Heerlijk, het geeft me een goed gevoel. Maar het is ook handig. Ik ben namelijk zo’n type die veel te voortvarend van start gaat. En als ik het honk ruik, ga ik ook steeds harder steppen. Dus ben ik blij dat ik mezelf in bedwang kan houden middels mijn MIO. Waarschijnlijk houdt big brother MIO mij ook in de gaten via de ingebouwde GPS. Maakt mij niets uit, want ik heb toch niks te verbergen.

Mijn MIO is goed voor mij en mijn mede-steppers. Een finishfoto of röntgenapparaat hebben we niet nodig, want we zijn en blijven recreatieve steppers. Maar mijn vaders motto blijft erg handig en verstandig: “meten is weten!!”

Henk Roelofs, Stepclub Amersfoort

Disclaimer:

Het Team van www.toersteppen.nl is de uitgever van deze website.
Als uitgever besteedt www.toersteppen.nl de grootst mogelijke zorg aan de gegevens en informatie die op deze site te vinden zijn. Desondanks is het mogelijk dat er op de website onjuistheden en/of onvolkomenheden voorkomen. www.toersteppen.nl aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade als gevolg van deze onjuistheden en/of onvolkomenheden, noch voor problemen die worden veroorzaakt door het gebruiken of verspreiden daarvan. Evenmin aanvaarden wij aansprakelijkheid voor geleden verlies of gederfde inkomsten die voortkomt uit het gebruik of verspreiden van de informatie, dan wel voortkomt uit technische gebreken.

Bezoek aan de website, alsmede het gebruik en downloaden van gegevens en informatie geschiedt geheel op risico van de gebruiker. Informatie op websites waarnaar wordt verwezen of gelinkt, wordt slechts incidenteel door ons geanalyseerd. www.toersteppen.nl geeft geen garanties met betrekking tot de inhoud en betrouwbaarheid van deze sites, noch wordt aansprakelijkheid aanvaard voor direct of indirect geleden schade die hieruit voortkomt.