• slider-07
  • slider-03
  • slider-02
  • slider-06
  • slider-05
  • slider-04
  • slider-01

Mijn moeder komt van een boerderij. Eigenlijk moet ik zeggen een tuinderij. Kleinschalig. Stuk land voor tuinbouwproducten, wat vee, varkens, kippen en een boomgaard. Nog beter bekend als een gemengd bedrijf. Het was een oer katholiek gezin en de zonen zaten allemaal op het kerkkoor. En als het onweerde dan ging mijn opa met wijwater, eigenlijk Lourdeswater meegenomen op hun regelmatige kerktrip naar Lourdes, de hooizolder besprenkelen om God zijn zegening te vragen opdat de bliksem niet zou inslaan.

Regelmatig kwam meneer pastoor langs om zich te laten verwennen met allerlei producten van het land of van de jaarlijkse slacht van een varken. Tevens een goede borrel. Dan informeerde hij naar de stand van zaken en vroeg vooral aan de jongste van het gezin van 11 hoe oud ie al was. Jantje zei beleefd “ 4 jaar, meneer pastoor “ en mijn oma stond met het schaamrood op de kaken. Wat zou ie wel niet denken? Nu was mijn moeder de oudste en het lot wilde dat mijn moeder zwanger was van mijn oudste zus, terwijl mijn oma op haar 45ste moest bekennen eveneens in verwachting te zijn.

Het leven op de boerderij was zwaar en hetgeen niet voor eigen consumptie werd gebruikt ging naar de veiling. Aardbeien, bonen, peultjes, fruit, aardappelen, prei, boerenkool, etc. Jaarlijks brachten we onze vakantie door op de boerderij en fietsten we vanuit Amersfoort met het hele gezin ruim 65km naar de boerderij. En dan moesten we uiteraard ook helpen. Urenlang bonen of aardbeien sorteren op de deel. Het was er gezellig. Er werd volop gezongen van kerklied tot smartlap. Van Ave Maria tot Tulpen uit Amsterdam. Zo vloog de tijd. Dan werden de gevulde veilingkisten naar de veiling gebracht met een netjes ingevulde veilingbrief. Het vervoer was meestal met pony en wagen, maar soms was de oogst dermate schraal, dat mijn oom die 3 of 4 veilingkisten op het voorrek van zijn transportfiets laadde en ze naar de veiling bracht. Altijd ging ik mee, we zetten de kisten netjes met veilingbrief op het laadperron, scharrelden nog wat rond, terwijl we de keurmeester met arendsogen nauwgezet in de gaten hielden. Als die eenmaal onze levering had gekeurd, liepen we er nonchalant naar toe en keken welke kwaliteit we hadden gekregen. Export!!!! Dat gaat de hoogste prijs opleveren en uitgelaten reden we terug naar de boerderij waar het goede nieuws met veel enthousiasme werd ontvangen. Feest! Vandaag extra ballen in de soep.

Die transportfietsen zijn tegenwoordig weer helemaal in. Vooral bij de schoolgaande schooljeugd. Tas voor in de bak en fietsen maar. Hordes, in lange colonnes zie je ze bij ons in de omgeving, waar de bible belt begint. Velen op weg naar de speciale gereformeerde school. Heel veel jongelui, want in dit milieu zijn grote gezinnen anno 2017 nog steeds normaal. Twee aan twee naast en achter elkaar. Dat is zo en dat blijft zo, ongeacht de breedte van het fietspad. Soms met z’n drieën naast elkaar, zonder te wijken. Ze worden in de volksmond ook wel de “spatlappen” genoemd, wat ze hebben zowel voor als achter een spatlap, anders kom je bij regenachtig weer onder de modder te zitten. Bakvissen, gekleed in minirokjes met een legging eronder, want een broek mag niet. Samen met de jongens met enig pluis op de bovenlip, die graag hun ogen de kost geven, want die hebben ze tenslotte niet voor niks gekregen.

Je moet ze niet tegenkomen, want ze wijken voor niets en niemand met hun brede transportfietsen. Geen millimeter. En mocht je er iets over durven te zeggen of stoïcijns jouw deel van het fietspad opeisen, dan kun je een scheldkanonnade verwachten, waarvan de dominee subiet een hartaanval zou krijgen. Nee, dat is geen pretje als je gezellig aan het steppen bent. Ook andere weggebruikers staan doodangsten uit, vooral onze ouderen op hun e-bike. Maar wees gerust. ’s Zondags gaan ze weer netjes met hoedje op en lange rok aan naar de kerk samen met paps en mams. Alles is dan weer vergeten en vergeven. Dan zingen de “spatlappen” een ander toontje en zeker een toontje lager.

Het is een grote ergernis voor menig weggebruiker. Maar gelukkig steken we er ook iets van op. Spatlappen voor en achter op je step is ook uitermate functioneel. Voor jezelf en je medestepper. En als je tijdens het steppen, met of zonder de gevreesde óf functionele spatlappen, gewoon gezellig de wereldberoemde “smartlap” zingt “Singin’ in the Rain” , dan is alle ergernis weer snel vergeten. En wellicht ook vergeven.

Henk Roelofs
Stepclub Amersfoort

Gelukkig leven we tegenwoordig in een maatschappij waarbij de informatie- en zorgplicht hoog in het vaandel staat.

Heel lang geleden was dat al zo. Stammen informeerden elkaar door op de tamtam te roffelen of rooksignalen te laten opstijgen. Zo werden andere stammen in naast gelegen stuk van het oerwoud geïnformeerd over een naderend onheil of een vreugdevolle / droevige mededeling. Men informeerde elkaar niet alleen, er was ook sprake van een zorgplicht. De jongere generatie zorgt voor de ouderen. Zowel binnen familieverband, als binnen de sociale omgeving.
Gelukkig zijn via de postduif, de telegrafie, etc de informatiemogelijkheden talrijk geworden.
Een stadsomroeper hebben we niet meer nodig. We hebben de krant, internet, radio, tv, etc.
Tot op de minuut worden we op de hoogte gehouden van alle gebeurtenissen. En tegenwoordig geven Twitter, Facebook en Whatsapp ook nog eens een kijkje in veel privélevens.
Informatie is dus een belangrijk onderdeel van ons leven. Laten weten wat je bezighoudt, wat je aan het doen bent, waar je bent, wat er is gebeurd, etc. En alle informatieoverdracht in een split-second.

Bellen is in onze huidige bestaan al voor een groot deel op de tweede plaats gekomen. Eerst appen, twitteren, internetten, alvorens het échte gesprek met elkaar aan te gaan.
Gelukkig blijft bellen een belangrijke informatiebron. Je begrijpt elkaar beter, want je krijgt de intonatie er gratis bij. Bellen is misschien wel belangrijker dan men soms denkt.

Ook op de step. Nog steeds ontbreekt deze “informatiebron” bij veel steppers. Tja, want dat scheelt toch wel gemiddeld een microseconde op een redelijk tochtje. Of het staat niet stoer genoeg op je mooie step met 2 grote wielen. Maar onze medeweggebruikers informeren dat je er aankomt en wilt passeren is toch wel degelijk belangrijk. Dan hoef je niet agressief te schreeuwen dat je wilt passeren of minder moet slingeren, zoals onlangs een agressieve stepper tijdens een goed georganiseerde steptocht deed. Want ja, die zijn er ook. Wangedrag. Remi’s. Ze denken vooral dat ze alleen op de wereld zijn. Dan moeten ze ook vooral solo gaan steppen en niet meedoen aan een recreatieve steptocht. Ze doen me denken aan het liedje van Herman van Veen: “Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, ik heb ongelooflijke haast”. Als je niet oppast gaan ze steeds meer lijken op wielrenners met hun 28 inch wielen en dito gedrag. Dus gewoon bellen in plaats van “aso-schreeuwen”. Het voorkomt irritatie, ongelukken en/of hachelijke situaties.

Ongelukken zijn van alle dag. Eén moment van onachtzaamheid en je kunt behoorlijk in de problemen komen. En dat kan heel vervelend uitpakken. Weken van herstel zijn soms noodzakelijk. Niet alleen ongelukken, maar ook spontaan fysieke problemen kunnen aanleiding zijn voor ernstige situaties.

Je zult maar bijvoorbeeld ernstig vallen of het aan je hart krijgen. Dan ben je toch behoorlijk van de kaart. Maar vaak roept het betreffende slachtoffer bij een valpartij : “Niks aan de hand Je hoeft niet te bellen”. Gewoon opstaan, zo nodig stuurtje rechtzetten, niet lullen, flink zijn en weer verder steppen. We zijn tenslotte toch stoer. Of niet soms. Maar of je helemaal “bij de tijd bent” op dat moment is maar de vraag.

Dus tóch maar gewoon 112 bellen. Beter eenmaal teveel, dan één keer te weinig.

Gelukkig is er altijd wel een mede-stepper die de ernst van de situatie goed weet in te schatten en de verantwoordelijkheid neemt om te bellen.
En bovendien heb je daar in onze huidige tijd geen tamtam of rooksignalen meer voor nodig.

Dus in alle gevallen: Gewoon bellen!!

Henk Roelofs
Stepclub Amersfoort