Winter-Elfstedentocht 2020

 

Verslagje van de Winter-Elfstedentocht 2020

Het is 12 Januari 2020, we zijn zijn nog aan het nakletsen over de 3e Wintertocht van StepteamBrabantsbont. Tijdens een bakkie koffie hoor ik dat Ron en Marry van het stepteam mee gaan doen met de Winter-Elfstedentocht over een paar weken. Naast Ron en Marry gaan ook Gijs de Geus en Kee Laros mee als begeleiders in de volgauto. Helaas kan een van de andere geplande deelnemers wegens prive-omstandigheden niet meedoen. Ik hoor naast me “Is dat niet wat voor jou, kan jij deze niet meerijden?”... Na even nadenken geef ik aan dat ik het een leuk idee vind, de nodige agenda’s moet raadplegen en binnen een paar dagen iets laat horen. Twee dagen later hak ik de knoop door, we gaan het gewoon doen, ondanks het gebrek aan voorbereiding. Er begint al van alles te kriebelen en de website van de Elfstedentocht wordt doorgespit. Op 2 Februari 2020 gaat het gebeuren, ruim tweehonderd kilometers door het Friese landschap.

Terugblik naar 1988...
Mijn laatste Elfstedentocht is maar liefst 32 jaar geleden. In 1988 deed ik destijds mee met de Pinkstereditie op kleine wieltjes in de goede oude tijd. Mooie herinneringen wisselen zich af met de minder leuke. De aankomst was toen een geweldige ervaring in Bolsward waar letterlijk het halve dorp was uitgelopen om de dappere rijders met toeters en een drankje toe te juichen achter de dranghekken. Ik krijg weer koude rillingen als ik daar aan terugdenk, wat een geweldig feest maken ze er daar van! De vele uren voor de finish waren superzwaar. Wat is dat landschap met kilometers rechte wegen toch saai en aan de vele rechte stukken tegenwind leek maar geen einde aan te komen. Vooral de starturen van middernacht tot aan het ochtendgloren vond ik maar niks. Dicht achter de truck met bouwlampen was de diesellucht niet te doen en wat verder naar achteren was het rijden tussen de honderden steppers gevaarlijk vanwege de vele tempowisselingen en grote groepen onervaren fun-steppers. Bij het eerste ochtendlicht gaat de truckdan eindelijk aan de kant en gaat de voorste groep eindelijk los, op weg naar Bolsward. Al vrij snel gaat het mij te langzaam in de kopgroep en ga ik in mijn eigen cadans verder. Ik rij dan vele uren alleen totdat er een Belgische ManBijtHond Cameraploeg naast me komt rijden: “Meneer, zo te zien rijdt u op kop, mogen we u even filmen en interviewen? Ja, hoor, ik denk dat er niemand meer voor me rijdt. Na wat vragen en filmen gaat de cameraploeg er weer vandoor richting België en rij ik vele uren verder totdat iemand in mijn volgauto begint te roepen: “Paul, er zit nog een groepje rijders voor je!”. Ongelofelijk, maar inderdaad is er een klein groepje meteen na wegrijden van de truck volgas voor de kopgroep weggereden. Na wat overleg besluit ik toch maar een poging te gaan wagen om die groep bij te gaan halen. Nou dat heb ik geweten! Twee uren later weet ik ze bij een verplichte stempel en rustplaats in te halen. Vol ongeloof vertellen de boys dat ze ieder jaar na de start erg snel wegrijden en dat niemand ze dan meer inhaalt. Ik ben nog buiten adem en vertel ze dat ik de komende 50 kilometer zeker geen kopwerk kan gaan doen, ik moet eerst weer een beetje bijkomen van de urenlange inhaalrace. Zo rijden we door richting de finish in Bolsward waar ik uiteindelijk als 5e over de streep kom, compleet gesloopt maar wel voldaan, ik heb het gehaald en nog een van de stoere Friezen achter me weten te houden.

Deze herinneringen gaan weer door mijn hoofd als ik denk aan de komende Winter-Elfstedentocht. De start gaat plaatsvinden op zondagochtend 2 Februari om 06:00 vanuit de 11Stedenhal in Leeuwarden. Maar een paar dagen daarvoor is iedereen al druk bezig met de voorbereidingen. De accu’s worden opgeladen, nieuwe reservebandjes komen per pakketpost binnen. Eten en drankjes worden ingeslagen, het draaiboek van vorig jaar wordt weer opgefrist door Gijs en Kees en dan is het zaterdagochtend 1 Februari. In alle vroegte verzamel ik alle spullen en begin in te laden in de auto. We verzamelen om 9:30 bij Marry Wervers in Sprang-Capelle. Samen met Marry gaan we op pad richting Terheijden. Gijs en Kees komen daar ook naar toe nadat ze nog wat spullen hebben opgehaald. Het bleek later te gaan om een supersonisch pompje genaamd Fumpa, echt een gadget wat in enkele seconden je band weer op spanning kan brengen en dat wel 5-8 keer op 1 acculading. Wel prijzig dat ding en best zwaar, ik denk dat de meeste mensen een pompje of partronen zullen gebruiken, goedkoper en lichter. Bij Ron aangekomen in Terheijden verzamelen we alle spullen in de auto’s en gaan we op weg naar Leeuwarden om voor 14:00 de startbewijzen op te halen. Foto 1

Na het ophalen van de startbewijzen gaan we op pad naar ons Bed-and-Breakfast De Ferver van Lieuw
e en Hilly. Daar aangekomen pakken we onze spullen uit en zettenvan alles klaar voor de volgende ochtend. Na een paar biertjes en wat gezellige verhalen gaan we eerst nog op tijd op weg naar een hapje eten want we willen vroeg onder de wol. De volgende ochtend gaat immers om vier uur al weer de wekker. Het eten in Grand-Cafe De Walrus is heerlijk en de stemming zit er prima in. Goed dat Gijs vooraf heeft gereserveerd! Na enkele Choufjes en een heerlijk toetje houden we het voor gezien en wandelen terug naar de B&B om op tijd te gaan slapen.

Om vier uur gaat inderdaad de wekker, veel te vroeg! Met lichte spanningen worden de laatste voorbereidingen getroffen om op weg te gaan naar het startpunt. Gijs en Kees met de volgauto en de steppers op de KickBike. Na wat gestoei met de de navigatiesoftware komen we ruim op tijd om kwart voor zes aan bij de Elfstedenhal. Foto 2

Als steppers vertrekken we daar als eersten zodat we op tijd binnen kunnen komen binnen de gestelde maximum tijd van negen uur ‘s-avonds. Ik maak nog wat foto’s in de hal en dan is het zover: 15 steppers staan klaar om de ruim tweehonderd kilometers te gaan trotseren door weer en wind. De voorspellingen zijn somber, vooral veel regen te verwachten. Gijs komt nog even langs om te vertellen dat we iets vergeten zijn, die Fumpa accupomp ligt nog in Foto 3het bed-and-breakfast ;-).

Om precies zes uur klinkt het startschot en gaan we op weg. Ik ken niet iedereen maar heb de meeste namen onthouden: Rodger, Alfred, Hans, Robert, Alfred, Peter en eenvriend, Erik, Carianne, Ron en Marry, Paul, Linda en Marc en Tjieu. Een klein groepje heeft vooraf al aangegeven dat ze op tempo willen rijden. Wij hebben vooraf besloten om altijd met ons drieën bij elkaar te blijven en elkaar te helpen waar het nodig mocht zijn. Al na enige honderden meters rijdt een groepje van 5 rijders met Rodger Hulsebos en Peter Visser bij ons weg. De rest rijdt voorlopig lekker hun eigen tempo en gaan op weg naar de 1e stempelpost.

Foto 4

De eerste paar steden Sneek en Ijlst rijden we in het donker en ook nog in droog weer, maar zo gauw het licht wordt en we richting Sloten gaan, begint de regen. In het begin nog wat lichte motregen maar later toch serieuze druppels waardoor we het niet meer droog kunnen rijden.

Vlak voor aankomst in Bolsward komt Marry met het goede nieuws dat we inmiddels al over de 100 kilometer hebben gereden en dus over de helft zijn. Dat is toch wel een goed gevoel en een heerlijk idee dat we nu de kilometers af gaan tellen tot aan de finish in Leeuwarden. De sfeer is prima en we zijn gelukkig allemaal waterdicht. Het valt wel zwaar tegen dat de eerder bedachte rugwind langs het Ijsselmeer omhoog is veranderd in nog weer een flink stuk tegenwind. Dit komt doordat het weer is omgeslagen en verslechterd en de wind inmiddels is gedraaid.Foto 5

Vanaf het begin rijden we eigenlijk met een groepje van vier. Naast Marry, Ron en mijzelf heeft Carianne van Harten zich bij ons aangesloten. Mooi om te zien hoe deze damesbikkel zich prima weet te handhaven in ons groepje en ook het nodige kopwerk niet uit de weg gaat.
Na vele kilometers met ons vieren te hebben gereden komen we op een gegeven moment Alfred en zijn broer Robert tegen bij een van de stempelposten. Zij besluiten om ook met ons mee te rijden en zo rijden we inmiddels met zes personen verder.

Foto 6Bij een van de volgende rustposten zien we enkele wielrenners ongelofelijk rillen en trillen onder aluminiumfolie dekens. Deze mannen gaan zeker niet meer verder rijden in deze onderkoelde toestand. Ook bij mij zijn inmiddels de vingertoppen niet meer warm te krijgen en ik ben zeer blij met een kop warme soep en weer een paar krentenbollen om de energie verder aan te gaan vullen. Foto 7Iedereen is doorweekt en koud door de aanhoudende regen en flinke wind. We kijken allemaal uit naar een stukje blauwe lucht en een zonnetje, maar de kans is klein en de regen houdt maar aan…. Ik ben zeer blij met het aanbod van Kees Laros om mijn natte handschoenen te ruilen met zijn niet gebruikte droge. Een paar kilometer droge handen …. totdat de regen weer volop losgaat…

Op driekwart van de tocht besluit Hans Lamberink zich toch ook bij ons aan te sluiten en zo rijden we inmiddels al weer met 7 steppers. Hans had tot nu toe het meeste alleen gereden. Bij elke stempelpost komen we ook inmiddels ‘bekende’ wielrenners tegen die we dan na een of twee kwartiertjes vervolgens weer voorbij zien komen fietsen. De positieve en goedkeurende opmerkingen “Respect”en “Hou vol” geven ons elke keer weer frisse moed en een glimlach op het gezicht. We zitten er ondertussen wel flink doorheen! Onderweg rijden we over de meest uiteenlopende wegen en soms kilometers lang over een meter breed jaagpad naast de vaarten. Soms ook een spannend moment als we langs twee jonge meisjes rijden met een Shetland mini-pony en een pony. Een van de steppers remt achter ons en door de piepende remmen begint de pony wild te steigeren. Even rustig aan en kijken of de kleine dames de beesten onder controle weten te houden, gelukkig gaat dat goed en we rijden weer verder.

Zo trekken we de kilometers onder ons door en gaan op weg van Harlingen naar Dokkum. Onderweg krijgen we nog allerlei toeristische en culturele tips over te bezoeken plaatsen zoals het Planetarium van Eise Eisinga in Franeker. We maken een korte stop in Stiens naast de Ijsbaan om even te eten en te drinken en klein beetje door te warmen en weer door op weg naar Dokkum. We rijden boven Bartlehiem bijna richting de Waddeneilanden en hebben het over wadlopen. Gelukkig buigt de weg net op tijd weer zuid-oostwaarts richting Dokkum.

Na Dokkum krijgt iedereen het zwaar maar het tempo blijft flink ondanks de tegenwind. Ons steppersgroepje van 7 is inmiddels uitgebreid naar 8 want een van de wielrensters die we al vaker na een rustpost voorbij zagen komen, heeft zich bij ons aangesloten. Ze zit er zwaar doorheen en zo alleen in het donker zonder begeleiding is ook maar niks. Zo’n 30 km voor Leeuwarden hebben we voor het eerst echt pech. Door de vermoeidheid en/of slecht zicht door de regen ziet Hans een stevig paaltje op het fietspad over het hoofd en komt met een harde klap ten val. Gelukkig is veel hulp snel ter plaatse en lijkt het er op dat Hans niets gebroken heeft en de weg kan vervolgen, want ook zijn kickbike is op het voorlampje na vrijwel ongeschonden door de harde klap en val. Terwijl Hans wordt opgelapt werk ik weer een pakje druivensuiker en enkele krentenbollen naar binnen want mijn accu is alweer bijna leeg van zoveel tegenwind.

Het laatste stuk naar Leeuwarden is gelukkig zigzaggend door het Friese landschap waardoor de soms zijwind/tegen hebben maar meeste niet vol tegenwind.Dan komt eindelijk de ‘skyline’ van Leeuwarden in zicht, nog maar een kilometer of tien te gaan. De laatste kilometers gaan als vanzelf en met grote opluchting rijden we via het Blokhuisplein de Blokhuispoort onderdoor naar de Finish. Een laatste knipje in de kaart en samen op naar het podium onder luid applaus en begeleidende muziek van Queen - We are the Champions !Foto 9

 Tot ziens bij een van de volgende tochten, op 18 april 2020 is weer het Monster van Brabant, inschrijven kan nog steeds !

Stepgroet, Paul Settels, StepTeamBrabantsBont

 

 

 

Van Rothenburg naar Regensburg

.......Verder gingen we naar Ansbach, onze overnachting plaats waar we op tijd waren om nog een rondleiding mee te pikken door een van de grootste kastelen die ik ooit gezien heb, we bezochten 27 kamers maar er waren er meer als vijfhonderd! 

Ook de bijbehorende oranjerie, zo groot als het Vondelpark is zeer de moeite waard.
Het grootste gedeelte van dit complex wordt in beslag genomen door de Frankische deelregering.
Na het stadje verder te hebben bekeken stuurde de hotelhouder ons naar een Italiaans restaurantje om lekker te eten en om na te genieten van het mooie weer.

De volgende dvan r naar r 2ag stond een lange etappe van 65 km op het programma en het was behoorlijk warm met volop zon.
Vauit het hotel was het begin van de route moeilijk te vinden dus vroegen we de weg aan een ouder echtpaar.
Die kregen bijna slaande ruzie over de vraag of we na één of twee stoplichten af moesten slaan.
Een paar kilometer vals plat omhoog over een grindpad was best pittig maar door een wegomlegging te negeren wonnen we wat tijd.
In het middeleeuwse plaatsje Herrieden hebben we even staan kijken bij een bruidspaar dat net de kerk inging en natuurlijk wilden ze even met de step op de foto.
Via de Storchentor inderdaad met ooievaar en een middeleeuwse brug gingen we weer verder, dan weer links, dan weer rechts van de Altmühl.
Ik had zwaar ontbeten maar Mary kreeg om een uur of elf last van de hongerklop dus gingen we op zoek naar een restaurantje, na een uur vonden we er een in dit dunbevolkte gebied.
Ik ben nogal nieuwsgierig aangelegd wat eten betreft en toen ik een Frankenteller op de kaart zag staan bestelde ik die.
Toen de schotel op tafel werd gezet zag ik meteen al dat ik hoogstens een kwart op zou kunnen.
Een supersized bord met daarop alle vleeswaren die de streek te bieden heeft in ruime hoeveelheden met daarbij een berg brood waar ik nauwelijks overheen kon kijken. Gelukkig had de baas een hond die flink heeft meegeholpen om een bres in de hoeveelheid voedsel te slaan.

Het riviertje volgend kwamen we langs een stuwmeer met tal van recreatiemogelijkheden waar ook flink gebruik van werd gemaakt,
Diverse stadjes met middeleeuwse kenmerken gingen we door, het dal werd wijder en merkwaardig vlak wat te maken heeft met een meteoren inslag in de oudheid.
Een mooie plek om een zweefvliegveld aan te leggen had men gedacht en wij genoten van de salto’s en andere capriolen boven het fietspad.
Gelukkig kwam het eind in zicht, we zaten zonder drinken, waren verbrand en aan rust toe.van r naar r 3

De volgende dag reden we eerst naar Karlsgraben waar zich een cultuurmonument van Europese allure bevind.
Dertienhonderd jaar geleden hat Karel de Grote het plan om hier een kanaal te graven van de Donau naar de Rijn. Hij zette 6000 arbeiders aan het graven, en het werk leek goed te verlopen, alleen had Karel vergeten dat die mensen ook moesten eten en ergens slapen.
Dus na een paar weken was iedereen hem gesmeerd en bleef het werk onafgemaakt.
De resultaten van dit gegraaf zijn nog steeds duidelijk zichtbaar.

Voorbij de plaats Treuchtlingen wordt het dal opeens veel nauwer en steppen we vaker langs steile rotsen.
We komen bij het vestingstadje Pappenheim maar omdat we onze Pappenheimers wel kennen laten we het slot links liggen, te hoog en te steil.
Een stuk verderop bezoeken we wel een slot met folterkamer en natuurmuseum met veel opgezette dieren.
Met een genummerd knopjespaneel kan je de bijbehorende geluiden horen dus daar hebben we een half uurtje leuk mee gespeeld..
De hele dag dreigde er regen en de laatste 3 km werden we nog doornat in een stortbui.
Aangekomen in Eichstätt, de bisschopsstad vielen de vele indrukwekkende gebouwen op.
Na het eten gingen we wat wandelen en toen we orgelmuziek hoorden liepen we de kathedraal binnen.
Er waren wat toeristen en er zaten een stuk of zeven mensen in de banken die ons boos aankeken.
Dit bleek te komen omdat er een kerkdienst op het punt stond om te beginnen dus zorgden wij dat we voor het zingen de kerk uit waren.
Nu was er nog een grote kerk en toen we daar naar binnen gingen duurde het niet lang of de pastoor of wat het ook was stuurde ons weg omdat hij op het punt stond om met een gigantische sleutel de kerk af te sluiten.

Bij de volgende etappe liep het fietspad tussen de velden door waar een boer geploegd had en grote kluiten vette rivierklei op het pad had achtergelaten. Binnen twintig meter waren onze steps volledig vastgelopen door de klei tussen wiel en spatbord en zijn we een poos met takjes aan het klooien geweest om de boel weer een beetje gangbaar te krijgen. De natuur was hier erg mooi en ieder stadje had wel iets van de Romeinen.
Gelukkig houden we geen van beide van Romeinen dus we schoten lekker op.
In deze streek worden veel fossielen gevonden en ook de eerste archeopteryx, de oervogel die voor geleerden het bewijs vormt dat de vogels van de reptielen afstammen. We passeerden een vreemde witte rotsformatie genaamd “De twaalf apostelen”maar wij telden er minstens veertien.
De fietspaden bestaan hier vaak uit een soort steenslag en dat heeft heuvel op de neiging om weg te rollen onder je afzetbeen,
Als het nat wordt dan zak je er een stukje in weg dus af en toe was het best pittig.
In een stadje onderweg heeft men naar aanleiding van een legende een Chinezenbron gebouwd, een fontein in de vorm van een dikke chinees.
De hele bevolking doet mee aan de jaarlijkse Chinezen optocht.
S’avonds slapen we in Essing waar we binnen steppen over de langste houten brug van Europa.
Het kleine dorp ligt letterlijk tegen een steile rotswand geplakt en als we door de stadspoort naar binnen rijden rammelen we bijna van de step over de kasseien. We passeren de oudste witbierbrouwerij van Duitsland en natuurlijk ligt ons hotel zoals iedere dag weer naast de kerk maar ondanks het gebeier ieder kwartier sliepen we steeds goed. Hier ook aten we de lekkerste maaltijd van de hele vakantie, o.a. pannenkoekensoep en een perfect forelletje

S’nachts horen we de regen kletteren en ook bij het opstaan regent het pijpenstelen.
Op het journaal horen we dat er diverse straten en kelders zijn ondergelopen en volgens onze immer optimistische oosterburen zal het de hele dag zo door gaan. Maar we moeten verder en hoewel bij het ontbijt iemand vertelde dat je het laatste traject ook per trein kunt doen kiezen we uiteraard toch voor de step.

We zijn al snel geheel doorweekt maar de temperatuur is goed en de wind is in de rug.
Juist nu hebben we pech, de rem van Mary begeeft het en die heb je hier echt wel nodig.van r naar r 4
Een vriendelijke Duitser beweerd dat hij alles van remmen weet en “helpt ons” door het remblokje te verwijderen en het mij los in de hand te geven.
Na hem op subtiele wijze gezegd te hebben dat hij op moest donderen heb ik het blokje weer gemonteerd en met behulp van een tyrap en een prop papier was de rem weer bruikbaar.
De omgeving was vast heel mooi maar wij concentreerden ons op de soms vijftien centimeter diepe plassen waar we doorheen stepten. Toch hebben we onderweg nog een stad bezocht, de plaatselijke brouwerij daar bezat de grootste biergarten van Beieren.
Er was een leuk museum van geluidsdragers waarvan de ingang zich na enig zoeken in een kledingwinkel bleek te bevinden. We herkenden hier o.a. veel radio’s en cassettedecks uit onze jeugd. Ook namen we een kijkje bij de grootste bergkristal ter wereld die hier niet gevonden werd maar in Amerika, het ding weegt maarliefst 3000 kg.

De regen ging maar door en de temperatuur was tot 12 graden gezakt dus lieten we de verdere attracties links liggen.
Aangekomen in het hotel bleek onze bagage nog niet gebracht te zijn.
Onze steps plaatste ik in de parkeergarage in de hoop dat de bagageman ze zou vinden en mee nemen naar ons starthotel.
Even lekker bijkomen in de badkamer maar nog wel even de natte spullen aandoen om de bagage uit de lobby te halen.
Regensburg hebben we dus niet kunnen bekijken, jammer het was de meest interessante stad op de route.

De volgende ochtend stond de bus klaar om ons naar het startpunt te brengen en gelukkig stonden onze steps op de afgesproken locatie.
Ondanks wat tegenslag met het weer was het toch een geslaagde vakantie en gingen we tevreden naar huis.

 Arie & Mary Folkers

 

 

Locaties

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina.

Bezoek onze pagina.

Bezoek onze pagina.

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Bezoek onze pagina

Lees meer: Locaties

11 Steden Fiets5daagse per Elfstedenstep

....Bij ‘het startschot’ om 09:30 uur was het meteen volle kracht vooruit. Even snel door het informatieboekje bladeren had namelijk geleerd dat al vrij aan het begin van de route een pontje zat. En vaak mogen daar niet meer dan 20 mensen op, soms zelfs maar 12. Kom je als een van de eersten aan bij het veer, word je als een van de eersten overgezet. Kom je als een van de laatsten, dan moet je heel lang wachten… De eerste 7,5 km over zandpaden door de prachtige Alde Feanen ging ik dus zo hard als ik kon. Bij en op de pont kon ik immers rusten.
Na de oversteek rustig verder steppen, met de snel toenemende warmte moet je het niet te gek maken qua inspanning. En veel drinken, heel veel drinken, minimaal 0,5 liter/uur. Halverwege de rit naar Dokkum, bij Hurdegaryp, wegopbrekingen. Op een gegeven moment kon ik niet verder en was het zelf een omle

iding uitpuzzelen. Ik rijd met navigatie – de routes zijn ook als gpx beschikbaar – en dat maakt het net even makkelijker.
 
Dokkum is een bezienswaardige stad en aan de fontein werd hard gewerkt. Laatste kwartaal van dit jaar moet hij klaar zijn, meen ik. M’n Elfstedenkaart af laten stempelen en weer retour Eernewoude. Via een andere route uiteraard, landschappelijk ook mooi maar met heel veel slecht wegdek. Ongelijk liggende klinkertjes, die toch erg onprettig worden wanneer je al een veertig – vijftig kilometer op je step hebt gestaan…
Bij terugkomst in Eernewoude zo’n 75 km op m’n teller. Wel genoeg voor een zo warme dag als deze. Terugrijden naar m’n verblijf, lekker douchen en dan Sneek even in voor wat eten.
 

Dinsdag 17 juli 2018
 

Dag 2 3 fontein IJlst

Niet zo warm als maandag, gelukkig. Maar nog wel meer dan warm genoeg. Van Eernewoude naar Oudega SWF (Zuid West Friesland) dit keer. Ook nu weer pontjes, twee achter elkaar zelfs. De eerste al na een kilometer of zes, de tweede – een handpontje, dus zelf de kabel die het bootje trekt opdraaien – na per saldo een kilometer of vijftien. Tweemaal stretchen dus, en tweemaal als eerste (mee) over. Verder naar mooi Aldeboarn, met z’n opvallende bruggetjes. Dan met een slinger noordwaarts langs de Wijde Ee om vervolgens weer af te zakken naar het prachtige Akkrum. De hoogste tijd voor koffie!

Van Akkrum door naar Sneek voor het tweede van de elf stadsstempels. En voor de eerste fontein, die vrij kort voor de voor Sneek zo karakteristieke Waterpoort is geplaatst. Waarmee die fontein – een vrij levensecht ogende man met een ‘hoorn des overvloeds’ - moeilijk ‘een blikvanger voor een blikvanger’ kon worden. Een andere plaatsing had de Sneker fontein denkelijk meer recht gedaan.
 
Vanaf Sneek is het eigenlijk nog maar een klein stukje naar het eindpunt, een kilometer of twaalf, dertien. Met al heel snel een tweede stad, IJlst. Het laatste stuk naar IJlst gaat over een slingerend zandpad, waarmee je het stadje langs de beide molens binnenkomt en waarna je welhaast onvermijdelijk langs de IJlster fontein wordt geleid. Die fontein – het lijkt wel glas! - is prachtig, voor mij een van de mooiste.
Dat zandpad naar IJlst toe is daarentegen een ander verhaal; van zichzelf is het al wat listig maar nog veel erger nu het door de droogte deels mul is. Op een bepaald punt stuiter ik op/over een obstakel en weet me nog net met en op m’n stepje staande te houden. Meer geluk dan wijsheid en ja, ik moet toegeven, iets minder snel rijden was misschien verstandig geweest. Een collega-stepper was minder fortuinlijk en maakte op datzelfde punt een lelijke smak, zo hoorde ik de volgende dag. Gelukkig kon hij de tocht wel voortzetten.
 
Met het stadsstempel van IJlst op m’n kaart door naar Oudega, de laatste kilometers. Vol tegen de wind in, dus nog even hard werken. Met 63 km totaal rond ik deze etappe af en parkeer m’n stepje op de camping die als eindpunt fungeert. Keurig op slot natuurlijk want m’n step blijft daar overnachten. Daarna met de door Friesland Beweegt gecharterde touringcar terug naar Eernewoude en vervolgens met m’n auto retour Sneek.

Woensdag 18 juli 2018

Bijtijds arriveer ik vanuit Sneek in Eernewoude, want om 8 uur stipt vertrekt de touringcar die ons naar Oudega terugbrengt. Vandaag verder op step, en wel van Oudega naar Molkwerum, tussen Stavoren en Hindeloopen. Dit is een van de al langer bestaande en mij dus bekende etappes. De mooiste of in elk geval een van de mooiste wat mij betreft. Dat zit hem met name in het middenstuk, de rit door het bos richting IJsselmeer.
Maar eerst gaat het via Heeg en Hommerts naar Balk, wat een erg leuk plaatsje is en waar de route ons doorheen leidt. Van Balk gaat het naar Sloten, Frieslands kleinste stadje en dus voorzien van een fontein. Een meer dan aardige, vind ik, jammer dat hij een beetje op een achterafplein staat.

Een tijdlang heb ik een van de Belgische deelnemers achter me rijden, die mij breed uitmeet hoe trots hij er op is dat hij mij weet bij te houden op zijn fraaie carbontourfiets. En dat zonder elektrische ondersteuning, jawel! Waar de meeste deelnemers er wel een idee van hebben dat steppen duidelijk zwaarder is dan fietsen, en dat steppen op mijn stepje met kleine wieltjes nog weer meer vraagt dan rijden op een van de andere deelnemende steps met twee grote wielen, is dat kwartje bij deze meneer duidelijk niet gevallen. Op alle tegenwindstukken blijft hij achter mij rijden, en laat mij daar dus de wind vangen...
Ik laat het maar zo en weet hem op enig moment te lossen. Voor Sondel gelukkig, waar de route het ‘bos’ invoert en ik een aaneengesloten stuk van zo’n elf – twaalf kilometer continu onder de bomen rijd. En dat in Friesland! Deels over smalle slingerpaden, waarbij het niet fijn is om iemand dicht op je achterwiel te hebben wanneer je ergens moet afremmen.

Dit bosrijke stuk vind ik altijd heel mooi, maar het allermooist is wanneer je bij Mirnser Klif tussen de bomen vandaan komt en op een paar honderd meter het IJsselmeer voor je ziet. Achter je bossen, voor je water tot zover je kijken kunt. Spectaculair en telkens ervaar ik het weer als een beleving!
Bij het IJsselmeer aanlanden heeft ook een keerzijde, namelijk dat je de dijk opgaat waar de wind vrij spel heeft. Daarbij mag je ook nog klimmen, eerst tot aan Laaksum en vervolgens tegen de Rode Klif op, naar het monument voor de Slag bij Warns.Dag 3 2 fontein Stavoren
Het afdalen van die laatste hoogte is dan weer alleraardigst, zelfs op een Elfstedenstepje. Een niet heel steile maar wel lange afdaling, waar je geen enorm hoge snelheid bereikt maar wel heel ver doorrolt. Zodra je weer moet gaan afzetten heb je Stavoren in zicht en is het nog maar een paar kilometer.

De fontein van Stavoren is een enorme vis met wijd opengesperde bek. Ik weersta de verleiding om m’n stepje er in te zetten, schiet een paar plaatjes, scoor het stadsstempel op m’n Elfstedenkaart en rijd door naar het eindpunt, Molkwerum. Bakermat van de fameuze Molkwarder Koeke, die overigens tegenwoordig in Joure wordt gebakken. De vroegere bakkerij is wel een leuk museumpje, waar je koffie kunt drinken. Met daarbij uiteraard de beroemde koek...

Donderdag 19 juli 2018

Vandaag staat de etappe van Molkwerum naar Harlingen op het programma; met 55 kilometer de kortste rit van onze Elfstedentour. Molkwerum ligt ongeveer halverwege tussen Stavoren en Hindeloopen, de rit naar het laatstgenoemde stadje duurt dus maar even. De fontein is bijzonder maar zeker niet onaardig; de uit de kluiten gewassen houten elementen doen mij denken aan de geweistangen van een hert en dat appelleert aan het ‘hinde’ in Hindeloopen. De route die we nu rijden is me heel bekend. Van Hindeloopen gaat het naar Workum, waar het zoeken iDag 4 1 Hindelopens naar de fontein.  Die blijkt letterlijk ergens achteraf weggestopt, ‘de woeste Workumer leeuwen’ riepen nogal gemengde gevoelens op. Ik kan het me voorstellen, eerlijk gezegd, voor mij zijn de beelden die de fontein vormen van een hoog Playmobiel gehalte. Waarbij de fontein functioneert als een bedriegertje, wat maakt dat het geheel mij vooral aan een speelobject doet denken. Als zodanig vind ik hem dan wel weer geslaagd, en natuurlijk moet ik er even met m’n stepje tussendoor...

Van WorkDag 4 3 onderweg Nijhuzumum naar Bolsward is een prachtige route, onder meer langs de Aldgaaster Brekken. Frieslands mooiste fietspad, wat mij betreft. Via een prachtig strak geasfalteerde slingerdijk naar Tjerkwerd, en vandaar via een jaagpad Bolsward in. De Bolswarder fontein naast de kerk leek mij op een draak, maar blijkt een vleermuis voor te stellen; de vleugels had ik in elk geval goed gezien. De ontwerper, de Belgische kunstenaar Johan Creten, is er goed in geslaagd om er iets multifunctioneels van te maken. ‘Stand alone’ is het een kunstwerk dat naast de kerk niet misstaat en daaraan toevoegt, maar het blijkt voor kinderen ook uitnodigend en geschikt als klauter- en waterspeelobject.

De omgeving van Harlingen en daarmee de rit daar naartoe vind ik wat minder inspirerend. Hoewel bijvoorbeeld een plaatsje als Pingjum dan wel weer leuk is. De camping die het eindpunt van de etappe van vandaag is ligt net binnen de bebouwde kom van Harlingen. We zullen dan ook de volgende dag bij ons vertrek vanaf de camping meteen het stadsstempel van Harlingen op onze Elfsteden stempelkaart krijgen.

Vrijdag 20 juli 2018

Bij vertrek vanuit Harlingen voor de laatste etappe is het eerst zoeken naar de fontein, een potvis die in de Harlinger haven ligt. Dat we er massaal tot wel drie keer toe voorbijrijden zegt wel voldoende over hoe die niet opvalt. Het was laagwater en dus lag hij geheel boven water, wat ook niet bijdroeg aan de uitstraling. Het havengebied zelf was echter des te indrukwekkender, ook door z‘n mij verrassende uitgestrektheid.
Langs de zeedijk Harlingen uit, tot aan Sexbierum. Graanvelden van verschillende soort, fraaie bermen, vogels, loslopende schapen op de dijkweg waar je tussendoor moet steppen/fietsen, zonnetje erbij maar nog niet te heet, kortom best aangenaam.

Dag 5 1 wasemfontein Franeker


Van daaraf verder richting Franeker, met een prachtige nevelfontein naast de kerk. Stempel gescoord en weer door, naar Leeuwarden, de laatste van onze elf steden. Even voorbij Dronrijp beland je weer op een jaagpad, dat je in principe tot in Leeuwarden centrum brengt. In principe, want bij Ritsumazijl bleek de doorgaande route afgesloten en moest ik een omweg zoeken. Met hulp van m’n navigatie lukte het vrij makkelijk om weer op de oorspronkelijke route terug te komen en dus op de goede manier Leeuwarden in te komen. ‘Op de goede manier‘ omdat ik daarmee de door Friesland Beweegt geplaatste routepijltjes kon volgen om bij de Leeuwarder fontein - ook een mooie! - en vervolgens bij de stempelpost te komen. Dat wordt anders veel zoeken en vragen...

Dag 5 2 fontein Leeuwarden

Voorgaande jaren was dit het begin- en dus eindpunt van het Elfstedenrondje, maar nu komen er nog een pakweg vijftien kilometers bij om naar Eernewoude te rijden. Daar wacht het begeerde Elfstedenkruis, beloning voor alle inspanningen. Hoewel, eigenlijk is die medaille maar bijzaak en zijn de belevenissen en is de lol onderweg de beloning.

11 Steden Fiets5daagse per step?

Is dat nou een beetje te doen, zo‘n vijfdaagse fietstocht op de step? Moet je er erg getraind voor zijn? Ik heb in totaal 315 kilometer gereden in vijf dagen; gemiddeld dus 63 kilometer per dag met een maximum van 75 km. Wanneer je van de bus gebruik wilt maken, kun je van negen uur ‘s ochtends tot vijf uur ‘s middags over de dagafstand doen, in totaal acht uur dus. Rijd je 15 kilometer/uur, relaxed voor de meeste steppers, dan rijd je vijf uur over de 75 km die de langste afstand vormden. Daarmee houd je van de voor het rijden beschikbare acht uur er nog drie over om onderweg te pauzeren, hier of daar te kijken, wat te eten, een praatje te maken of wat dan ook. Kortom, heel ontspannen.
Kun je een afstand steppen van pakweg 60 km met een gemiddelde snelheid (exclusief pauzes) van 15 km/uur zonder dat je daarvan volledig afgepeigerd bent, dan kun je met gerust hart aan deze vijfdaagse meedoen. Wil je familie of vrienden meenemen, kunnen die natuurlijk ook gewoon op de fiets meerijden. Het is tenslotte een fietsvijfdaagse.  

Alfred Balast

Wij worden ondersteund door:

vipwebdesign

VIPWebdesign Houten
No nonsense webdesign!
 

Logo Step Events

kostka

StepWinkel Logo

logo stepshop steponline Professionele & betaalbare poedercoating Bolsward

Disclaimer:

Het Team van www.toersteppen.nl is de uitgever van deze website.
Als uitgever besteedt www.toersteppen.nl de grootst mogelijke zorg aan de gegevens en informatie die op deze site te vinden zijn. Desondanks is het mogelijk dat er op de website onjuistheden en/of onvolkomenheden voorkomen. www.toersteppen.nl aanvaardt geen aansprakelijkheid voor schade als gevolg van deze onjuistheden en/of onvolkomenheden, noch voor problemen die worden veroorzaakt door het gebruiken of verspreiden daarvan. Evenmin aanvaarden wij aansprakelijkheid voor geleden verlies of gederfde inkomsten die voortkomt uit het gebruik of verspreiden van de informatie, dan wel voortkomt uit technische gebreken.

Bezoek aan de website, alsmede het gebruik en downloaden van gegevens en informatie geschiedt geheel op risico van de gebruiker. Informatie op websites waarnaar wordt verwezen of gelinkt, wordt slechts incidenteel door ons geanalyseerd. www.toersteppen.nl geeft geen garanties met betrekking tot de inhoud en betrouwbaarheid van deze sites, noch wordt aansprakelijkheid aanvaard voor direct of indirect geleden schade die hieruit voortkomt.

DISCLAIMER